Nagsindi ako ng sigarilyo ko at tumitig sa ashtray na halos mapupuno na..
Napaisip ako, kung ilang stick ba ng marlboro lights ang kaya kong ubusin sa isang beinte-kuwatro oras..
Araw-araw akong bumibili ng isang kaha nito at minsan nga, kulang pa ito sa buong magdamag.
May naalala ako na sinabi ng isa sa aking mga kaibigan ay ang isang stick ay nakakapagpabawas ng oras ng iyong buhay sa mundo.
Tinatamad akong magresearch tungkol dito or siguro, natatakot na rin akong malaman kung ano ang maaaring idulot nito sa aking kalusugan..
Hindi naman siguro masama na ipagwalang-bahala ang mga opinyon at mga medical issues tungkol sa dulot na sakit ng paninigarilyo..
Sagot ko ang sarili ko kung magkasakit man ako dito...
Lalong sagot ko ang sarili ko kung ang kalahati man ng aking katawan ay nahuhulog na sa hukay...
Pero papaano kaya kung malaman ko na konti na lang ang araw na natitira sa buhay ko dahil lang sa paninigarilyo?
Isali mo na ang beer at alak na iniinom ko sa ano mang oras na gustuhin ko...


Kung oras ko, oras ko na...
Kasalanan ko naman siguro na hindi ko inaalagaan ang aking sarili...


At muli kong naalala ang nabanggit sa akin ang kaibigang malandi na ang sex ay nakakapagpadagdag ng buhay...
Ang pakikipagtalik ay nakakatulong sa pagpapaganda ng kalusugan...
Inuulit ko..ito ay mga base lamang sa mga kuwentuhang 'coffee shop' ng aking mga kaibigan at wala akong balak iresearch ito.


So kung ang mga bisyong napili ko ay nakakapagpabawas ng taon ng aking pananatili sa mundong earth, at ang sex ay nakakatulong sa ating kalusugan...
mamarapatin ko na lang na balansehin ang lahat...
hindi na masama di ba?


Eh papaano kung hindi nito kayang balansehin ang dalawa?
hindi naman maaaring isang stick ng yosi o isang baso ng beer o bote ay tatapatan ko ng isang malupit na pakikipagtalik...
Baka maubos ang lalaking maaari kong matikman sa mga darating na araw...
Tsk!! Isang malupit na Tsk!
O di naman kaya..kung gusto ko naman ng clean living...
Sa boypren ko iraraaos ang pagbalanse ng aking mga bisyo...
Kawawa naman siya kung ganon.
Isipin mo, sa loob ng isang araw...ilang beses akong nagsisindi ng yosi...so kelangan ba talaga one is to one ang ratio?
Isang sex sa isang sigarilyo?
Eh di ang mangyayari nyan: Ihi na lang ang pahinga, sisilipan pa!


Lahat naman ng tao takot mamatay...
Yong ibang taong nagsasabing hindi sila takot mamatay...ayaw ko na lang magsalita.
Muli kong naisip habang nagsisindi nanaman ako ng sigarilyo:
Ang aking magiging mga huling kahilingan...
Masyado nang pamilyar ang tanong na yan at palagi..iba- iba ang sagot natin sa iba-ibang panahon...
Kahit ako, tanungin mo nyan ngayon, iba ang sagot ko kung ikukumpara mo ang sagot ko pagtatanungin mo ako sa susunod na buwan.


Ayaw kong maging maluho sa mga matitirang araw ko sa mundong earth...
Gusto ko simple...
Gusto ko tahimik...
Gusto ko masaya...
Gusto ko puno ng pagmamahal...
Gusto ko wala akong idea kung kailan ito darating...


Wala akong ideal na paraan para sa paraan o senaryo ng magandang pagkamatay ng natural
Dahil para sa akin...
Walang magandang senaryo... may iiyak at iiyak.


Pero ang mahalaga...
Naranasan mong mabuhay...
Natikman mo ang sarap ng ngumiti...
Natuto ka sa mga aral ng buhay kahit paulit ulit mong binabaluktot ang tama...
Nasaktan ka at nakabangon...
Gumanti ka at napahiya...

Kung hanggang saan ang aabutin ng buhay mo...
Walang nakakaalam...
Walang makakapagsabi...

Isang paraan lang ang alam ko kung papaano ito malalaman...
Ito ay kapag tumigil na iyong paghinga...

Gusto ko munang magpala-emotional ngayong araw na ito. Hindi naman dahil sa bagsak ang aking sex life kundi meron lang akong pinagdadaanan ngayon na kahit ako ay hindi makapag isip ng diretso. 
Noong nakaraang Miyerkules, nais ko na sanang tapusin kong ano ang meron kaming dalawa. Hindi mabigat at hindi rin masasabing mababaw na dahilan. Kahit ako hindi ko kayang ipaliwanag kung bakit at ano ang aking makatarungang dahilan para tapusin ang lahat. 
Kahit papaano naman, hindi puro kalandian at libog ang laman ng dibdib ko. Inaamin kong mahilig akong umiwas sa usapang masyadong mabigat at emosyonal pero hindi ko akalain na pati ako susuko.
Ang pinaka mahirap at pinaka "risky" sa isang relasyon ay ang umasa kahit na alam mong suntok sa buwan ang ibang nais mong mangyari, natututo kang sumugal dahil nga--umaasa ka.
Ang sabi ng iba huwag kang masyadong umasa kasi baka ikaw rin ang magsisi at maiwang talunan...pero ganon pala yon, hindi mo rin pala kakayaning pigilan ang sarili mo na umasa lalo na sa taong gustong mong paglaanan ng buhay mo.
Sa napaka-ikling panahon at oras, nakuha niya ang loob ko..at hindi ko pinagsisihan yon dahil halos lunurin ako ng pagmamahal niya. At sa ginawa niyang yon, naging parte siya ng pag-ikot ng mundo ko..at umikot ang mundo ko sa kaniya..
Mali nga ba? 
Paano nga ba naging mali ang umasa? Sa pagkakaalam ko..mahirap pigilin ito, mahirap turuan, at lalong mahirap tapusin.
Noong araw na yon, parang ang daming unan ang nakatakip sa mukha ko sa sobrang hirap huminga at sa sobrang bigat ng dinadala ng dibdib ko habang naririnig ko ang kaniyang pagsinghot, pag-iyak at pakiusap...
Tinanong ko siya...
Bakit ba sobrang bait mo sa akin? Bakit ganito mo ako ka-mahal? Bakit parang magiging kawalan ko pa? 
Sa sobrang sinanay ko ang sarili ko na araw-araw ay alam kong nandyan lang sya para sa akin, paano bukas kung alam kong wala na siya?
Alam kong nasasaktan ko siya sa bawat salitang nasasabi ko sa mga oras na yon..at hanggang ngayon ay pinagsisisihan ko na nasabi ko sa kaniya yon.
Marami kaming napag-usapan, ilang libong luha ang pinuhunan ko sa araw lang na yon at alam kong sya rin....


Natapos ang maghapon at nilunok ko rin ang mga nasabi ko...hindi ko pala talaga kaya.
Bakit hindi pa rin ako mapakali...
Meron ba akong hinahanap pa sa kaniya?
Inihanda ko ang sarili ko na pagkatapos ng usapang yon, alam kong hindi na magiging tulad ng dati--nasaktan ko na siya.
At tama nga ako, nangyari ang kinakatakutan ko, ang panlalamig nya.
Hindi ko alam kung bakit parang wala naman talagang nagbago sa kaniya pero nakakaramdam ako ng panlalamig galing sa kaniya.
Dahil nga sa akin. Dahil ipinakita ko sa kaniya kung gaano ko siya kabilis sukuan..at pinagsisisihan ko lahat ng nagawa at nasabi ko sa kaniya.
Kahit na alam kong maayos na kami ngayon, may bigat pa rin..dahil alam kong may lamat na ang aming relasyon.
Hindi ko man masabi ng diretsuhan sa kaniya, pinagsisisihan ko ang mga nasabi ko.
Kaya mabigat sa dibdib ko ang nangyari at nangyayari-- dahil kahit gaano ko pa sya kamahal, kayang-kaya ko palang syang saktan.

At dahil sa pagmamahal na yan, handa akong muling magsakripisyo, at handa muli akong umasa..

Kapag tinatanong ka kung ano ang pinaka hindi mo makakalimutang pangyayari sa buhay mo, kadalasan ang tatakbo sa utak mo e yong bata ka pa. Masarap maging bata kasi lahat ng gawin mo ay palaging may excuse. kadalasang sasabihin ng magulang mo ay "yaan na, bata pa naman yan hindi niya pa naiintindihan".
Meron isang pangayayri noong bata pa ako na hindi ko alam kung katanggap-tanggap ba sa aking magulang o baka pati hanggang ngayon ay hindi pa rin nila ito malimot.
Mahilig tayo nong bata pa tayo sa mga babasahin at lalong gusto natin (ko) yong maraming piktyur na kahit hindi mo na basahin basta't tignan mo lang ang nasa larawan ay alam mo na agad ang istorya sa libro.
Madalas na ako lang mag-isa sa bahay namin noong bata pa ako. Mahilig akong tumambay sa loob ng kwarto ng aking magulang para pudpudin ang kaniyang mga make-up, maligo sa pabango at magbuklat sa aparador. Sa malas ko, nakakita ako ng isang magasin na nakaipit sa ilalim ng mga twalyang masinop na nakatupi. Ang gara ng cover! Dalawang babaeng naka two-piece at isang lalaking naka-boxers ang nakita ko doon. Inakala kong isa itong fashion mag dahil sa hindi ko naman naiintindihan noon kung ano ang nakasulat sa cover...masyadong malalim sa isipan ko kung anong ibig sabihin ng cock, pussy anal, cumshots, (atbp). Binuklat ko ang mga pahina ng magazine na yon at nagulat, namangha, natakot, at nadumihan kasi yong magasin na yon ay nagkukulay brown na ang mga pahina tapos may mga ngatngat pa ng daga sa mga dulo. Agad ko itong dinala sa aking silid at pinagmasdang maigi ang bawat piktyur na nakita ko. Inaamin ko naman na sa isipan kong yon, kahit konti ay may nalalaman na ako tungkol sa mga bagay na nakakapagpabuhay ng damdamin..pero dahil sa bata pa ako, walang importansya sa akin ang nabasa at nakita ko.
Dumating ang panahon na natuto akong magshare sa aking mga kalaro. Dinala ko ang magazine na ito sa bahay ng aking mga kaibigan at kani-kaniyang opinyon ang bawat isa. Ang sarap nga kasi walang malisya.
Syempre pa, walang sikretong hindi nabubunyag. Gabi yon at nagpaalam ako sa aking mudjay na pupunta lang ako sa aking mga kaibigan. Parang nakaamoy si Mudjay kaya nagmamadali akong lumabas ng pinto.


Mudjay: ano yang nasa likod mo at nakatago pa sa damit mo?
Ako: Wala po mommy..Ito po yong book na bigay mo na collection ng stickers..
Mudjay: Patingin nga? 


Sabay hila sa magazine na naka-rolyo at naka ipit sa aking shorts na nakatago sa likod ko.
At dahil nga ang babasahing yon ay natagpuan ko sa kanilang kwarto, alam agad ni Mudjay kung saan at kung paano napasa-akin ito. Ang akala ko ay papagalitan ako ng bongga at itatali sa poste sa gitna ng plaza at susunugin..pero nagulat na lang ako sa kaniyang naging reaksyon. Natahimik sya at biglang umalis sa aking harapan. Shit! yong pakiramdam na yon ang di ko makakalimutan kasi mula ng araw na yon, hindi na makatingin ng diretso sa akin si Mudjay...at malamang, nasabi na rin nya ito sa aking Ama.
Hindi ko pwedeng sabihin na noong panahon na yon ay ignorante pa ako sa mga bagay na nakita ko sa magazine na yon...may konti na rin akong nalalaman tungkol sa mga bagay na yon.
Minsan ko na ring hindi sinasadya na mabosohan ang aking magulang, at hindi rin maiwasan na mapag-usapan yon ng aking mga kaibigan sa kalye at pati na rin sa aking eskwelahan.
Pero mas naging matindi ang pagbukas ng isip ko nong makita ko ang mga piktyur ng mga babae at lalakeng nakahubad, subo dito subo doon, pasok dito pasok doon, himas dito lamas doon, dura dito clorox doon...hindi ko kasi kayang i-detalye dahil baka bigla akong mawala dito sa harap ng kongkyuter  at tumakbo sa silid sa ilalim ng aming hagdan.
Mas malandi siguro ako ngayon kung hindi umalis ang aking Mudjay at sumama sa lalaking mas yummy kesa sa aking Ama...mas marami pa siguro syang maituturo sa akin (educational).


Wala akong natutunan sa kwento ko. Share share lang ang drama.
Hindi naman siguro mahalaga ang aral na napulot ko sa karanasan na yon..ang mahalaga nagagamit ko ang mga karanasan ko para maging mas mabuting tao at mas magaling sa kama...which i know for a fact...that only a few women can make their men crave for more(on the same night). 
Isang talentong hindi naituturo pero pwedeng i-share.


Antok na ko.


P.S
Mommy, miss na kita.

**Elementary days, salamat sa mga kaibigan ko sa St. Paul College of Pasig na syang nag-elaborate ng laman ng magazine na yon.

Medyo pa-demure lang muna ako sa title para naman hindi gaanong malaswa. Nakakahiya na rin kasi baka kung anong sabihin ng iba pagtinagalog ko ang title ng blog na ito. Inisip kong masyadong maaga para sa kalibugan pero inuulit ko...blog ko to.
Masarap mag eksperimento habang humihinga ka pa at may asim pa. Marami kang naiisipang gawin. Pero nong nakaraang taon, disyembre , mejo nag upgrade nanaman ako ng aking personal na pamumuhay.
Nagkaroon ako ng isang relasyong hindi ideal sa nakararami. Naging Manila to Davao ang drama naming dalawa ni Ram. Nong una wala talaga si isip ko ang gumawa ng bagay na labag sa cycle ng nature. Kaso lagi kong sinasabi na kung may nagagawa man ako na hindi ayon sa iba..tao lang ako..nag-iinit din.
Dumating ang panahon na halos araw-araw na kaming nag-uusap ni Ram sa selepono (salamat sa unli ng globe). Siguro sa sobrang wala kaming mapag-usapan at imbes na pag-usapan namin ang naikuwento ko na kahapon, naisipan kong itaas ang level ng aming usapan. Hindi ko alam kung sanay siya sa ganong usapan..anong uri ba ng usapan kamo? Usapang malaswa..hindi ko rin sigurado kung okey sya sa ganong klase ng takbo ng usapan pero siguro, parehas kami ng dahilan, tao lang..at walang mawawala. 
Nagsimula sa pagtatanong kung kelan nya huling ginawa ang pag (anu ba ang matinong salita para sa pagbabate?)...ang pagto-toy ng kaniyang ano. Walang kyeme nyang sinagot ito na medyo matagal na nga raw. Normal na umikot ang usapan sa ganon. At hindi rin naman ako nagsinungaling nang sabihin ko kay Ram nakakagawa rin ako ng bagay -bagay na ako lang ang nakakakita..at alam mo na siguro ang tinutumbok ko.
Kaya nagfeeling dominante naman ako at nag-utos na akala mo ay sex slave ko sya. At sa inaasahang nangyari, sumunod naman sya na gawin ang mga pinapagawa kong bagay na makamundo (?).
Ang hindi ko inaasahan ay ang pagsasabi nya na mas maganda siguro kung marinig naman kitang ginagawa mo rin yon. At dahil madalas ay hanggang salita lang naman ang tapang ko sa ganon, agad akong naghanap ng parte sa aking bahay na kung saan malaya akong makakapag labas ng aking sabik (?). Pinili ko ang kwartong nasa ilalim ng hagdan. Dahil nga sa hindi ako marunong kung paano ang gagawin sa ganong sitwasyon, hinayaan ko na lang ang bibig ko na magsalita ng mga bagay na sa komiks mo lang mababasa. Ang mga salitang "oohhh..ahhhh(sabay bigkas ng pangalan ng kausap)"...Kung naranasan mo nang magbasa ng komiks sa xerex, alam mo tinutukoy ko.
At dahil nga sa tao lang ako, at kahit sinong tao sa mundong ito ay kayang-kaya mag-astang baboy, nagawa ko ito with flying orgasm. Oo...ask mo si Ram.
Natapos ang episode ng usapang yon sa selepono ng may kasamang hingal at gutom. 
Kahit ako, hindi ako makapaniwala sa sarili ko na pers taym ko lang nagawa ang bagay na yon. 
At hindi rin lang naman yon ang naging huli...nasundan ng nasundan yon ng hindi ko iniisip kong maganda ba or ang sagwa. 
Lahat naman ng tao may duming itinatago, lahat naman ng tao ay may kamanyakang angkin..yon nga lang, hindi pa nila gaano naeexplore ng maigi dahil na rin siguro sa kanilang pananaw na makitid...